Eerste vermelding
Kasteel Igate wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in 1455, toen Idsel Dietrich Vietinghoff het dorp en het landgoed verkocht aan Peter von der Borch.

KASTEEL IGATE
Een neorenaissancistisch herenhuis in de gemeente Vidriži — meer dan vijf eeuwen geschiedenis.
Er zijn plekken waar het verleden alleen in archieven voortleeft. En er zijn plekken waar het nog altijd aanwezig is — in de muren van het gebouw, in de oude bomen, in de weerspiegeling van de vijver en in de stilte van het kasteelpark. Kasteel Igate is zo'n plek.



01
Het verhaal begint meer dan vijf eeuwen geleden. De eerste schriftelijke vermeldingen van Igate dateren al uit 1455, toen het landgoed bekendstond als Idsel. In de loop der eeuwen wisselden hier eigenaren, generaties en tijdperken elkaar af, maar de plek zelf bleef leven.
Rond 1880 werd op het landgoed Igate een herenhuis in neorenaissancestijl gebouwd. Het gebouw, ontworpen door architect Rudolf Zirkwitz voor de familie Von Pistohlkors, werd ingetogen, elegant en harmonieus — zonder overbodige pracht, maar met die bijzondere verhoudingen en dat karakter waardoor het silhouet van het kasteel ook vandaag nog herkenbaar is.
De tijd is niet aan het kasteel voorbijgegaan.
In de 20e eeuw klonken er kinderstemmen door de zalen — in 1934 kocht de Letse Kinderbond het kasteel en richtte er een kinderinternaat in, later een kindertehuis. Daarna kwam het landgoed in handen van de staat, en het kasteel beleefde nog verschillende veranderingen.
Vanaf 1972 viel kasteel Igate onder het ministerie van Landbouw. Later, in het onafhankelijke Letland, kwam het in beheer van het Staatsagentschap voor Vastgoed en werd het gaandeweg bekend als een plek voor feesten, bruiloften, banketten en bijzondere momenten in het leven.
Toch breekt voor elke historische plek het moment aan waarop een nieuw hoofdstuk begint.
02
Op 25 augustus 2022 kreeg kasteel Igate nieuwe eigenaren.
Het landgoed werd op een openbare elektronische veiling gekocht door Edijs Ošs, eigenaar van SIA “Palleteries”, terwijl het dagelijks leven en de ontwikkeling van het kasteel in handen kwamen van Sintija Oša en haar team. Toen twee families — Oši en Lāči — hun krachten bundelden, begon een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het kasteel.
Het doel was niet alleen om een gebouw te restaureren.Het doel was om kasteel Igate weer tot leven te brengen.Bewaren wat waardevol is.Herstellen wat de tijd had aangetast.
En tegelijkertijd een plek creëren waar de historische omgeving geen museum is, maar deel van een levende beleving.
Vandaag is kasteel Igate een plek waar mensen naartoe komen om de belangrijkste momenten van hun leven te vieren, een rustige vakantie door te brengen, te genieten van een maaltijd in de Molenherberg of gewoon door het park te wandelen en even te ontsnappen aan de dagelijkse drukte.
Hier voelt u nog steeds de aanwezigheid van een verhaal van meer dan vijf eeuwen oud.
Maar kasteel Igate is niet alleen een verhaal over het verleden. Het is een plek waar ook vandaag nog geschiedenis wordt geschreven.
Kasteel Igate wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in 1455, toen Idsel Dietrich Vietinghoff het dorp en het landgoed verkocht aan Peter von der Borch.
De naam van het landgoed is meermaals veranderd. Rond 1880 werd op het landgoed Igate een herenhuis in neorenaissancestijl gebouwd. Het gebouw werd ontworpen door Rudolf Zirkwitz voor de familie Von Pistohlkors en getuigt van een ingetogen en verfijnd laconisme.
In 1934 werd het woonhuis van het landgoed gekocht door de Letse Kinderbond en kwam er een kinderinternaat in het kasteel. In de zomer van 1940 werd dit omgevormd tot een kindertehuis.
Vanaf 1972 viel kasteel Igate onder het ministerie van Landbouw. In 1996 nam het Staatsagentschap voor Vastgoed kasteel Igate in eigendom, en het werd een geliefd kasteel voor bruiloften en andere feesten, met comfortabele kamers, een banket- en een conferentiezaal. Het Staatsagentschap voor Vastgoed beheerde het kasteel tot 2022.
Op 25 augustus 2022 verwierf Edijs Ošs, eigenaar van SIA “Palleteries”, het kasteel via een openbare elektronische veiling. Hij vertrouwde het vervolgens toe aan zijn dochter Sintija Oša en haar team. Twee families – Oši en Lāči – bundelden hun krachten om het landgoed te beheren en het historische erfgoed te bewaren, in combinatie met een nieuw, eigentijds ontwikkelingsmodel.